[M] Janské Lázně - Pod Starou horou

Wegbeschreibung

Wyruszamy z malowniczego uzdrowiska Janské Lázně, położonego u stóp Karkonoszy. Już od pierwszych kroków czuć specyficzną atmosferę tego miejsca – zapach górskiego powietrza miesza się z aromatem tutejszych wód mineralnych. Szlak pieszy oznaczony kolorem niebieskim prowadzi nas początkowo przez zadbany park zdrojowy, gdzie mijamy charakterystyczne, XIX-wieczne kolumnady oraz pijalnię wód. To idealny moment, aby zaopatrzyć się w butelkę lokalnej wody „Johann” – jej orzeźwiający smak doda energii na całą wędrówkę. Asfaltowa alejka szybko przechodzi w szutrową drogę, która wiedzie w górę, w stronę lasu. Trasa ma długość 6,5 km i choć przewyższenie wynosi 0 metrów, nie dajcie się zwieść – teren jest pofałdowany, a podejścia i zejścia wymagają dobrej kondycji.

Po opuszczeniu centrum miasta wkraczamy w gęsty, mieszany las. Dominują tu świerki pospolite i buki, tworzące naturalny, zielony tunel. Ścieżka jest wąska, miejscami kamienista, ale dobrze utrzymana. Co kilkaset metrów natrafiamy na drewniane ławki, które zachęcają do krótkiego odpoczynku. Warto wsłuchać się w odgłosy przyrody – szum wiatru w koronach drzew, śpiew ptaków, a czasem nawet stukot dzięcioła. To właśnie tutaj, w cieniu starych drzew, można poczuć prawdziwy, surowy charakter Karkonoszy. Trasa stopniowo wznosi się, prowadząc nas przez malownicze polany, z których roztaczają się pierwsze, nieśmiałe widoki na okoliczne wzgórza.

Po około 2 kilometrach docieramy do rozwidlenia szlaków. Nasza trasa skręca w prawo, w kierunku osady Pod Starou horou. To jeden z najspokojniejszych odcinków – ruch turystyczny jest tu zdecydowanie mniejszy niż w popularnych rejonach Śnieżki czy Szrenicy. Ścieżka prowadzi teraz zboczem niewielkiego wzniesienia, a po obu stronach pojawiają się wielowiekowe drzewa, których korzenie miejscami przeplatają się z kamieniami. Warto zachować ostrożność, szczególnie po deszczu, gdy nawierzchnia staje się śliska. Lekkie podejście rekompensują widoki na dolinę, gdzie w oddali majaczy wieża kościoła w Janské Lázně. To idealne miejsce na zdjęcie – kontrast zieleni lasu i błękitu nieba jest oszałamiający.

Kontynuując marsz, wchodzimy w głąb rezerwatu przyrody, który chroni unikalne zbiorowiska leśne. Tu właśnie można spotkać rzadkie gatunki roślin, takie jak goryczka wiosenna czy podrzeń żebrowiec. Szlak staje się bardziej stromy, ale przewyższenie wciąż nie przekracza kilkudziesięciu metrów. Teren jest pagórkowaty, a nasze nogi muszą pracować ciężej podczas podejść, by za chwilę odpocząć podczas łagodnych zejść. W oddali słychać szum potoku – to znak, że zbliżamy się do malowniczego wąwozu. Woda płynie po kamieniach, tworząc naturalne kaskady, a powietrze wypełnia się wilgocią i orzeźwiającą mgiełką. To jeden z najbardziej urokliwych punktów całej trasy.

Po około 4 kilometrach docieramy do polany widokowej, z której rozpościera się panorama na całe pasmo Karkonoszy. Przy dobrej pogodzie można dostrzec charakterystyczny grzbiet Śnieżki oraz kopuły czeskich schronisk. To doskonałe miejsce na dłuższy postój – rozłóżcie karimatę, napijcie się herbaty z termosu i cieszcie się ciszą. Warto zabrać lornetkę, by przyjrzeć się ptakom szybującym nad lasem. Trasa jest oznaczona jako średnio trudna, głównie ze względu na nierówności terenu i konieczność pokonywania naturalnych przeszkód, takich jak korzenie czy głazy. Nie wymaga jednak specjalistycznego sprzętu – wystarczą wygodne buty trekkingowe i kije, które odciążą kolana podczas zejść.

Ostatnie 2 kilometry to łagodne zejście w kierunku celu. Las staje się rzadszy, a ścieżka szersza, co pozwala na szybsze tempo marszu. Po drodze mijamy stare kamienne mury, pozostałości dawnych pastwisk i granic działek. To świadectwo bogatej historii tego regionu, który od wieków był zamieszkiwany przez górali. Wkrótce pojawiają się pierwsze zabudowania osady Pod Starou horou – drewniane domy z charakterystycznymi, spadzistymi dachami. Szlak kończy się przy małej kapliczce, która stoi na skraju lasu. To symboliczne miejsce, idealne na chwilę zadumy przed powrotem. Cała trasa zajmuje około 2–2,5 godziny, w zależności od tempa i długości postojów.

Przyroda na szlaku zachwyca różnorodnością. Oprócz wspomnianych już świerków i buków, można tu spotkać jarzębiny, klony oraz olsze, które porastają brzegi potoków. W runie leśnym kryją się borówki czarne, a jesienią – grzyby, takie jak prawdziwki i podgrzybki. Należy jednak pamiętać, że zbieranie owoców runa jest dozwolone wyłącznie na własny użytek, a teren rezerwatu podlega ścisłej ochronie. Warto też zwrócić uwagę na mchy i porosty, które pokrywają kamienie i pnie drzew – to wskaźniki czystego powietrza, jakim możemy tu oddychać. Dla miłośników fotografii makro to prawdziwy raj – każdy szczegół, od kropli rosy na liściu po fakturę kory, jest wart uwiecznienia.

Praktyczne porady dla turystów są kluczowe, by wędrówka była bezpieczna i przyjemna. Przede wszystkim zabierzcie ze sobą mapę – choć szlak jest dobrze oznaczony, w gęstym lesie łatwo stracić orientację. Telefon komórkowy może nie mieć zasięgu, dlatego warto mieć naładowany powerbank. Butelka wody to podstawa, a w chłodniejsze dni – termos z gorącą herbatą. Obuwie powinno mieć bieżnikowaną podeszwę, która zapobiegnie poślizgnięciu na mokrych kamieniach. Na trasie nie ma punktów gastronomicznych, więc kanapki i przekąski to konieczność. Pamiętajcie też o ochronie przeciwsłonecznej – nawet w lesie promienie UV mogą być intensywne. I najważniejsze: szanujcie przyrodę, nie zostawiajcie śmieci i nie schodźcie z wyznaczonego szlaku. Dzięki temu Karkonosze pozostaną piękne dla kolejnych pokoleń.