NS Živá mrtvá Mumlava

description route

Szlak NS Živá mrtvá Mumlava to niezwykła, licząca 4,41 km pętla o zerowym przewyższeniu, która prowadzi przez malownicze tereny Karkonoszy, tuż przy granicy polsko-czeskiej. Mimo pozornej łatwości, trasa ma charakter średnio trudny ze względu na nierówne, często kamieniste podłoże oraz konieczność zachowania szczególnej ostrożności na odcinkach wzdłuż rwącego potoku Mumlava. Szlak ten, znany z unikalnego połączenia przyrody ożywionej i martwej, oferuje wędrówkę przez bujne lasy, wśród których kryją się ślady dawnych powodzi, osuwisk i działalności człowieka. To idealna propozycja dla tych, którzy pragną doświadczyć surowego piękna górskiej natury w jej najbardziej autentycznej formie.

Trasa rozpoczyna się w pobliżu schroniska „Na Mumlavě”, które stanowi doskonały punkt startowy i miejsce odpoczynku przed wędrówką. Od razu wkraczamy w świat dzikiej przyrody – ścieżka wiedzie wzdłuż brzegu Mumlavy, której szum towarzyszy nam przez znaczną część marszu. Po kilkuset metrach docieramy do pierwszego charakterystycznego punktu: Mumlavského vodopádu, potężnego wodospadu o wysokości około 10 metrów, który jest jednym z największych w czeskiej części Karkonoszy. Woda spada tu z hukiem po granitowych progach, tworząc malownicze kaskady i wiry. To miejsce, gdzie natura pokazuje swoją potęgę – wokół wodospadu widać erozyjne działanie wody, które przez tysiąclecia żłobiło skały, tworząc głębokie kotły eworsyjne.

Kontynuując marsz, wkraczamy na odcinek, który nadał szlakowi nazwę – „Živá mrtvá”, czyli „żywa martwa”. To fragment lasu, który został częściowo zniszczony przez gwałtowne powodzie i osuwiska, a jednocześnie tętni nowym życiem. Po obu stronach ścieżki widać powalone, omszałe pnie, które stały się siedliskiem dla mchów, porostów i grzybów. Wśród martwych drzew wyrastają młode sadzonki, a w koronach ocalałych świerków i buków gniazdują ptaki. To prawdziwa lekcja ekologii – pokaz, jak natura regeneruje się po katastrofie, tworząc unikalny ekosystem. Przechodząc tędy, warto zwrócić uwagę na różnorodność biologiczną: od drobnych paproci po majestatyczne jodły.

Kolejnym punktem wartym uwagi jest mostek nad Mumlavą, z którego rozpościera się widok na szerokie, kamieniste koryto rzeki. To idealne miejsce na krótki postój i obserwację – woda płynie tu z dużą prędkością, a w przejrzystych nurtach można dostrzec pstrągi potokowe. Wokół mostka rosną stare, potężne drzewa, których korzenie sięgają aż do wody, tworząc naturalne schronienia dla drobnych ssaków i płazów. Szlak prowadzi dalej przez polany, gdzie w słoneczne dni można spotkać jaszczurki i motyle, a w wilgotnych zagłębieniach – salamandry plamiste, które są symbolem czystości wód w Karkonoszach.

Około połowy trasy docieramy do pozostałości dawnej osady – kamiennych fundamentów chat, które zostały zniszczone przez powódź w 1897 roku. To miejsce, gdzie historia splata się z przyrodą. Wśród porośniętych bluszczem ruin można odczytać ślady codziennego życia dawnych mieszkańców gór. Dziś te tereny są objęte ochroną w ramach Karkonoskiego Parku Narodowego, a szlak prowadzi przez strefę, gdzie obowiązuje zakaz schodzenia z wyznaczonej trasy. To właśnie tutaj natura odzyskała kontrolę – bujne zarośla i dzikie krzewy tworzą labirynt, w którym łatwo zgubić orientację, dlatego tak ważne jest trzymanie się oznaczeń.

Końcowy odcinek szlaku wiedzie przez las mieszany z dominacją buka i jaworu, który w porze jesiennej zachwyca feerią barw. Ścieżka jest tu bardziej sucha i stabilna, co ułatwia marsz. W oddali słychać już szum wodospadu, który przypomina o nieustannej obecności wody w tym krajobrazie. Przed powrotem do punktu startowego warto zatrzymać się przy ławkach widokowych ustawionych na skraju lasu, skąd rozpościera się panorama na dolinę Mumlavy i okoliczne wzniesienia. To doskonałe miejsce na piknik, pod warunkiem że zabierzemy ze sobą wszystkie śmieci – park narodowy wymaga od nas pełnej odpowiedzialności.

Porady dla turystów: Szlak, choć krótki, wymaga dobrego obuwia trekkingowego ze względu na kamieniste i często śliskie podłoże, zwłaszcza w pobliżu wodospadu i potoku. Warto zabrać ze sobą wodę i przekąski, a także aparat fotograficzny – widoki są niezwykle fotogeniczne. Najlepszym okresem na wędrówkę jest wiosna i jesień, gdy poziom wody jest umiarkowany, a kolory przyrody najbardziej intensywne. Latem należy uważać na tłumy turystów, szczególnie w weekendy, a zimą szlak może być oblodzony i niebezpieczny. Pamiętajmy, że poruszamy się po obszarze chronionym – nie wolno zbaczać ze szlaku, niszczyć roślinności ani płoszyć zwierząt.

Podsumowując, NS Živá mrtvá Mumlava to nie tylko spacer, ale prawdziwa podróż w głąb natury i historii. Łączy w sobie elementy dzikości, regeneracji i surowego piękna, które na długo pozostają w pamięci. To trasa dla tych, którzy szukają autentycznego kontaktu z górskim krajobrazem, chcą zrozumieć cykl życia lasu i docenić potęgę żywiołów. Polecam ją zarówno początkującym, jak i zaawansowanym turystom – każdy znajdzie tu coś dla siebie, od spokoju ducha po dreszczyk emocji związany z obcowaniem z nieokiełznaną przyrodą.