Głuchołazy Zdrój - Przełęcz Siodło

description route

Głuchołazy Zdrój – Przełęcz Siodło to jeden z najbardziej urokliwych szlaków pieszych w polskiej części Gór Opawskich, który zachwyca zarówno początkujących, jak i zaawansowanych miłośników trekkingu. Trasa liczy 7,13 km i charakteryzuje się przewyższeniem 0 m w sensie różnicy wysokości między punktem startowym a końcowym, co w praktyce oznacza, że poruszamy się po terenie o niewielkich wahaniach wysokości, idealnym na spokojną wędrówkę bez ekstremalnych podjazdów. Szlak rozpoczyna się w malowniczym Głuchołazach Zdrój, znanym uzdrowisku, które od dziesięcioleci przyciąga kuracjuszy swoimi wodami mineralnymi i mikroklimatem. To doskonałe miejsce na rozpoczęcie przygody – już od pierwszych kroków czujemy zapach lasu i słyszymy szum potoku, co nastraja do kontaktu z naturą. Trasa wiedzie głównie przez lasy mieszane, a jej stopień trudności określam jako średni, głównie ze względu na lokalne nierówności terenu, kamieniste fragmenty oraz konieczność pokonania kilku krótkich, ale stromych odcinków. Mimo braku dużych przewyższeń, wędrówka wymaga dobrego obuwia i podstawowej kondycji, szczególnie po deszczu, gdy ścieżki stają się śliskie.

Wyruszając z Głuchołaz Zdrój, kierujemy się na północny wschód, wchodząc w głąb Parku Krajobrazowego Góry Opawskie. Pierwsze kilometry to spacer wzdłuż strumienia, który miejscami tworzy niewielkie kaskady – idealne miejsca na krótki odpoczynek i zdjęcia. Szlak jest dobrze oznakowany czerwonymi znakami, a na skrzyżowaniach znajdziemy dodatkowe tablice informacyjne. Po około 2 km docieramy do Polany pod Siodłem, gdzie rozciąga się widok na okoliczne wzgórza. To punkt, w którym warto zatrzymać się na chwilę, by podziwiać panoramę Głuchołaz i pobliskich Czech. W tym miejscu często spotkamy innych turystów, a także rowerzystów górskich, którzy również upodobali sobie ten szlak. Przyroda jest tu wyjątkowo bogata – wiosną zakwitają zawilce i przylaszczki, latem szumią paprocie, a jesienią las mieni się odcieniami złota i czerwieni. Warto zabrać lornetkę, by obserwować ptaki, takie jak dzięcioły czy sójki.

Kolejny odcinek prowadzi przez rezerwat przyrody „Góra Parkowa”, który chroni stare buczyny i ciekawe formacje skalne. To tutaj szlak staje się nieco bardziej wymagający – pojawiają się kamienne stopnie i korzenie drzew, które wymagają uwagi. Mimo to, tempo wędrówki pozostaje umiarkowane, a co kilkaset metrów natrafiamy na ławki i wiaty turystyczne, które umożliwiają regenerację sił. W rezerwacie warto zwrócić uwagę na wiekowe buki, których pnie osiągają imponujące obwody, a także na rzadkie gatunki mchów i porostów. Przewodnicy często podkreślają, że jest to jeden z najlepiej zachowanych fragmentów lasów liściastych w regionie. Przechodząc przez ten obszar, czujemy się jak w dawnych puszczach – ciszę przerywa jedynie śpiew ptaków i szelest liści pod butami.

Po opuszczeniu rezerwatu szlak wyprowadza nas na otwartą przestrzeń – łąki subalpejskie, które są charakterystyczne dla wyższych partii Gór Opawskich. To tutaj, w słoneczne dni, możemy podziwiać rozległe widoki na Masyw Śnieżnika i czeskie Jesioniki. Mimo że przewyższenie na całej trasie jest znikome, to właśnie na tym odcinku pojawia się kilka naturalnych wzniesień, które dają przyjemną odmianę od płaskiego terenu. Łąki są pełne kwitnących latem chabrów, dzwonków i macierzanki, co przyciąga liczne motyle i pszczoły. To doskonałe miejsce na piknik – pod warunkiem, że zabierzemy ze sobą prowiant i wodę, bo w okolicy nie ma punktów gastronomicznych. Pamiętajmy jednak, aby nie pozostawiać śmieci i nie niszczyć roślinności.

Następnym charakterystycznym punktem jest Źródło św. Huberta, ukryte wśród gęstych krzewów. To małe, kamienne ujęcie wody, które według lokalnych legend ma właściwości lecznicze. Woda jest czysta i orzeźwiająca, ale przed spożyciem zalecam jej przegotowanie lub zabranie własnego zapasu. Źródło to popularne miejsce odpoczynku – znajdziemy tu ławkę i stół, a także tablicę z historią tego miejsca. Wokół źródła rosną bujne paprocie i mchy, tworząc mikroklimat sprzyjający relaksowi. To dobry moment, by uzupełnić płyny i zrobić dłuższą przerwę przed ostatnim etapem wędrówki. W sezonie letnim warto zabrać ze sobą repelenty na komary, które w wilgotnych miejscach bywają uciążliwe.

Ostatnie 2 km prowadzą przez las mieszany z przewagą świerków i modrzewi, który stopniowo przechodzi w rzadszy drzewostan. Szlak staje się bardziej piaszczysty i łatwiejszy technicznie, co pozwala przyspieszyć tempo. Wkrótce docieramy do Przełęczy Siodło – punktu końcowego naszej wędrówki. Przełęcz znajduje się na wysokości około 400 m n.p.m. i stanowi naturalne obniżenie między wzniesieniami. To miejsce ma duże znaczenie historyczne – w przeszłości prowadził tędy ważny szlak handlowy łączący Śląsk z Czechami. Dziś jest to popularny węzeł szlaków turystycznych, skąd możemy kontynuować wędrówkę w kierunku Biskupiej Kopy lub Góry Chrobrego. Na przełęczy znajduje się wiata turystyczna, tablica informacyjna oraz miejsce na ognisko, co czyni ją idealnym punktem na zakończenie wyprawy.

Pod względem przyrodniczym szlak oferuje niezwykłą różnorodność – od wilgotnych lasów łęgowych, przez suche buczyny, po słoneczne łąki. Występują tu liczne gatunki chronione, takie jak storczyki, lilia złotogłów czy orlik pospolity. Z fauny warto wymienić sarny, dziki, a także rzadziej spotykane popielice i salamandry plamiste. Dla miłośników ornitologii szlak jest prawdziwą gratką – można tu usłyszeć kukułkę, wilgę i dzięcioła czarnego. Wędrując, zwracajmy uwagę na znaki przyrodnicze i starajmy się nie schodzić z wyznaczonej ścieżki, aby nie niszczyć siedlisk. Pamiętajmy też, że w rezerwacie obowiązuje zakaz zbierania roślin i grzybów.

Na koniec kilka praktycznych porad. Trasę najlepiej pokonywać od wiosny do jesieni, unikając upałów w środku lata – wtedy lasy są duszne, a łąki pełne kleszczy. Zimą szlak może być śliski i wymagać raczków, ale przy odpowiednim przygotowaniu jest równie malowniczy. Zalecane wyposażenie to wygodne buty trekkingowe, kurtka przeciwdeszczowa, zapas wody (min. 1,5 l na osobę) oraz prowiant. Warto zabrać mapę lub aplikację z GPS, bo w niektórych miejscach zasięg komórkowy bywa słaby. Dla rodzin z dziećmi trasa jest odpowiednia, ale trzeba uważać na korzenie i kamienie. Przełęcz Siodło nie jest dostępna komunikacją publiczną, więc trzeba zaplanować powrót – można wrócić tą samą drogą (co zajmie kolejne 2-3 godziny) lub skorzystać z lokalnego przewoźnika. Szlak Głuchołazy Zdrój – Przełęcz Siodło to doskonała propozycja na jednodniową wycieczkę, która łączy w sobie walory przyrodnicze, historyczne i rekreacyjne. Polecam go każdemu, kto szuka spokoju i kontaktu z naturą bez ekstremalnych wyzwań.