Trasa Miedziana

description route

Witaj w świecie dwóch kółek, gdzie asfalt spotyka się z historią, a wiatr górskich przełęczy miesza się z aromatem sosnowych lasów. Trasa Miedziana to jedna z najbardziej charakterystycznych pętli rowerowych w regionie, która mimo pozornie płaskiego profilu (przewyższenie 0 m) oferuje niezwykle urozmaicone wrażenia. Licząca 33,56 km trasa o średnim stopniu trudności jest idealna dla rowerzystów szosowych oraz turystów na rowerach gravelowych lub trekkingowych. Nie daj się zwieść brakowi przewyższeń – to właśnie długie, proste odcinki oraz zmienna nawierzchnia stanowią prawdziwe wyzwanie dla kondycji i techniki jazdy. Startujemy z centrum Miedzianej Góry, miejscowości słynącej z dawnych kopalni miedzi i żelaza, której nazwa nadaje trasie górniczego ducha.

Pierwsze kilometry prowadzą nas przez urokliwe przedmieścia, gdzie zabudowa jednorodzinna przeplata się z polami uprawnymi. Po około 5 km wjeżdżamy w Puszczy Miedziańską – rozległy kompleks leśny, który jest sercem tej trasy. To tutaj zaczyna się prawdziwa przygoda. Szutrowe drogi leśne, miejscami wzmocnione tłuczniem, wymagają od rowerzysty skupienia i umiejętnego manewrowania między korzeniami drzew. Wzdłuż trasy mijamy pozostałości po dawnych wyrobiskach – zapadliska, hałdy i kamienne fundamenty, które są niemymi świadkami XIX-wiecznego górnictwa. Warto zatrzymać się na chwilę przy Kamiennym Moście (ok. 8 km), by zrobić zdjęcie i posłuchać szumu potoku Miedzianki.

Kolejny etap to przecinanie Rezerwatu Przyrody „Góry Miedziane” – obszaru chronionego ze względu na unikalne formacje skalne i stanowiska rzadkich roślin kserotermicznych. Na tym odcinku (10–15 km) nawierzchnia staje się bardziej piaszczysta, co może stanowić wyzwanie dla rowerzystów na wąskich oponach. Polecam zredukować ciśnienie w oponach i utrzymywać stałe tempo. Pośród sosen i dębów można dostrzec jaszczurkę zwinkę czy motyla paź królowej. To idealne miejsce na krótki postój i regenerację sił. Pamiętaj o zabraniu lornetki – obserwacja ptaków drapieżnych szybujących nad koronami drzew jest tu na porządku dziennym.

W połowie dystansu (ok. 17 km) trasa wyprowadza nas na otwartą przestrzeń – Polanę Pod Dębem. To punkt obowiązkowy dla każdego turysty. Znajduje się tu wiata turystyczna i źródełko z krystalicznie czystą wodą. Z polany rozpościera się widok na pasmo Gór Świętokrzyskich, a przy dobrej pogodzie widać nawet wieżę na Łysej Górze. To doskonałe miejsce na dłuższy odpoczynek i posiłek. W sezonie letnim często spotkasz tu innych rowerzystów i biegaczy. Pamiętaj, aby nie zostawiać śmieci – dbajmy o to wyjątkowe miejsce.

Po opuszczeniu polany wjeżdżamy w Dolinę Czarnej Wody (20–25 km). To najciekawszy pod względem przyrodniczym fragment szlaku. Torfowiska i podmokłe łąki są siedliskiem wielu gatunków płazów i owadów. Trasa wiedzie tu po wąskiej grobli, co wymaga szczególnej ostrożności – zwłaszcza po deszczu, gdy nawierzchnia staje się śliska. Po obu stronach ciągną się malownicze oczka wodne, nad którymi można dostrzec żurawie i bociany czarne. To prawdziwy raj dla miłośników fotografii przyrodniczej. Warto zejść z roweru i na chwilę wsłuchać się w odgłosy natury.

Ostatnie 8 km to powrót do Miedzianej Góry przez Stary Las – fragment puszczy, gdzie drzewa mają ponad 100 lat. Masywne buki i graby tworzą naturalny tunel, który latem daje przyjemny cień, a jesienią zachwyca feerią barw. To odcinek technicznie najłatwiejszy – szeroka, utwardzona droga pozwala na rozwinięcie większej prędkości. Jednak uwaga! W weekendy ruch pieszych i rowerzystów jest tu spory, więc zachowaj szczególną ostrożność na zakrętach. Przy wjeździe do miasta mijamy Kapliczkę św. Barbary – patronki górników, co stanowi symboliczne zakończenie tej górniczej podróży.

Porady dla turystów: Trasę najlepiej pokonywać od wiosny do jesieni. Zimą i wczesną wiosną niektóre odcinki mogą być błotniste i nieprzejezdne. Obowiązkowo zabierz zapas wody (minimum 1,5 l) oraz prowiant – na trasie nie ma sklepów ani punktów gastronomicznych. Polecam także kask i rękawiczki, szczególnie na odcinkach leśnych z korzeniami. Dla osób z nawigacją GPS polecam pobranie śladu trasy – choć szlak jest oznakowany, łatwo pomylić skręty w gęstym lesie. Pamiętaj o napełnieniu dętek i zabraniu zestawu naprawczego – opony cierpią na szutrowych nawierzchniach. Na koniec – szanuj przyrodę i innych użytkowników szlaku. Trasa Miedziana to nie tylko wyzwanie fizyczne, ale przede wszystkim lekcja historii i ekologii.