W Krainie Diabła Boruty

description route

Witaj w Krainie Diabła Boruty, jednej z najbardziej tajemniczych i malowniczych tras rowerowych w centralnej Polsce. Ten 34,5-kilometrowy szlak o charakterze pętli, z zerowym przewyższeniem, jest idealny dla rowerzystów o średnim stopniu zaawansowania, którzy pragną połączyć aktywność fizyczną z odkrywaniem legend i dzikiej przyrody. Trasa wiedzie przez tereny dawnej Puszczy Łowicko-Bolimowskiej, gdzie według lokalnych podań grasował sam Diabeł Boruta – postać z folkloru, która miała strzec skarbów ukrytych w tutejszych lasach. Przygotuj się na podróż, która nie tylko wzmocni twoje mięśnie, ale także przeniesie cię w świat średniowiecznych wierzeń i nieskażonej natury.

Szlak rozpoczyna się w malowniczej miejscowości Łowicz, znanej z barwnych, łowickich wycinanek i haftów. Stąd ruszasz na południowy wschód, w kierunku lasów, które od wieków były miejscem schronienia dla zbójników i uciekinierów. Pierwsze kilometry prowadzą przez otwarte pola, gdzie w oddali widać sylwetkę kościoła w Maurzycach – to jeden z nielicznych zabytków sakralnych w regionie, który przetrwał zawieruchę wojenną. Po około 6 km wjeżdżasz do lasu, a droga staje się bardziej kręta i kamienista, co wymaga większej koncentracji. To właśnie tutaj, według legend, Diabeł Boruta miał swoją siedzibę w starym dębie, który do dziś stoi przy leśnym dukcie. Zalecam zatrzymać się na chwilę, by posłuchać szumu liści – podobno w wietrze można usłyszeć jego śmiech.

Charakterystycznym punktem na trasie jest Rezerwat Przyrody „Dąbrowa w Maurzycach”, który ochrania unikatowy ekosystem grądu i dąbrowy świetlistej. To tutaj, w cieniu rozłożystych dębów i grabów, możesz spotkać rzadkie gatunki ptaków, takie jak dzięcioł czarny czy muchołówka mała. Przyroda jest tu niezwykle bujna – wiosną dywany zawilców i przylaszczek pokrywają leśne polany, a latem powietrze wypełnia zapach macierzanki i borówek. Pamiętaj, aby nie zbaczać z wyznaczonej ścieżki, ponieważ w rezerwacie obowiązuje zakaz wstępu poza szlakiem. Po przejechaniu około 15 km natkniesz się na pozostałości dawnych grodzisk – to ślady osadnictwa z epoki żelaza, które archeolodzy datują na około 500 lat p.n.e.

Kolejnym punktem obowiązkowym jest wieś Boczki, gdzie znajduje się zabytkowy młyn wodny z XIX wieku. To idealne miejsce na przerwę – możesz uzupełnić bidony wodą ze źródełka, które według legendy ma uzdrawiającą moc, gdyż zostało pobłogosławione przez samego św. Walentego. W okolicy młyna szlak prowadzi wzdłuż rzeki Bzury, która jest jedną z najczystszych rzek w województwie łódzkim. Tuż przy brzegu rosną olchy i wierzby, a w wodzie można dostrzec pstrągi potokowe. Uwaga – na tym odcinku trasa jest nieco błotnista po deszczu, więc warto mieć opony z odpowiednim bieżnikiem. Z Boczki kierujesz się na północ, w stronę Puszczy Bolimowskiej, która jest ostoją żubrów i łosi.

W sercu Puszczy Bolimowskiej, na wysokości 25. kilometra, znajduje się tajemniczy głaz narzutowy zwany „Kamieniem Boruty”. To ogromny, trzymetrowy blok granitu, który według geologów został przyniesiony przez lodowiec skandynawski około 15 tysięcy lat temu. Legenda głosi, że Diabeł Boruta siadał na nim, by wypoczywać po nocnych harcach. Miejsce to jest popularne wśród turystów, którzy zostawiają drobne ofiary – monety lub kwiaty – aby zapewnić sobie szczęście w podróży. Wokół głazu rosną stare dęby, które mają ponad 300 lat, a ich korzenie splatają się w fantazyjne kształty. To doskonały punkt do zrobienia pamiątkowego zdjęcia, ale pamiętaj, aby nie niszczyć mchu pokrywającego kamień – to cenny element ekosystemu.

Ostatnie 10 kilometrów szlaku prowadzi przez otwarte tereny rolnicze, gdzie dominują uprawy zbóż i rzepaku. To właśnie tutaj, w okolicy wsi Złaków Kościelny, możesz podziwiać tradycyjne drewniane chałupy z charakterystycznymi, łowickimi zdobieniami. Warto zwrócić uwagę na kapliczki przydrożne, które są świadectwem głębokiej religijności mieszkańców regionu. Na tym odcinku szlak jest łatwy i szybki, idealny do rozluźnienia mięśni po wcześniejszych, bardziej wymagających fragmentach. Jeśli masz szczęście, możesz spotkać bociany żerujące na łąkach – to symbol polskiej wsi, który w tym rejonie jest szczególnie liczny. Przed zakończeniem trasy polecam odwiedzić skansen w Łowiczu, gdzie znajdziesz regionalne jadło, takie jak pyzy z mięsem czy smalec z jabłkiem.

Pod względem technicznym szlak „W Krainie Diabła Boruty” jest oceniany jako średnio trudny, głównie ze względu na długość (34,5 km) oraz zmienną nawierzchnię – od asfaltu, przez szuter, po leśne dukty z korzeniami. Dla rowerzystów górskich (MTB) trasa nie stanowi wyzwania, ale na szosówkach może być problematyczna na odcinkach leśnych. Zalecam zabranie zapasu wody (minimum 2 litry na osobę) oraz prowiantu, ponieważ na trasie jest tylko kilka punktów gastronomicznych, głównie w Łowiczu i Bockach. Pamiętaj też o kasku, rękawiczkach i mapie, ponieważ sygnał komórkowy w lesie bywa zawodny. Najlepszy czas na przejechanie trasy to wiosna i jesień, gdy temperatury są umiarkowane, a kolory przyrody zapierają dech w piersiach.

Podsumowując, szlak „W Krainie Diabła Boruty” to nie tylko fizyczne wyzwanie, ale przede wszystkim podróż w głąb polskiej kultury i przyrody. Każdy zakręt kryje historię, a każdy las szepcze legendy o diable, który do dziś strzeże skarbów. To idealna propozycja na weekendową wycieczkę dla rodzin z dziećmi (starszymi) oraz grup przyjaciół, którzy cenią sobie aktywny wypoczynek z dawką adrenaliny i tajemniczości. Pamiętaj, aby szanować przyrodę – nie zostawiaj śmieci, nie płosz zwierząt i nie zbieraj roślin. Tylko w ten sposób zapewnisz, że następne pokolenia również będą mogły cieszyć się tym magicznym miejscem. Do zobaczenia na szlaku!