Zawoja Widły - Markowe Szczawiny - Babia Góra

description route

Wyruszając z Zawoi Widły, wkraczamy na jeden z najbardziej klasycznych i malowniczych szlaków w polskich Beskidach. To właśnie stąd, na wysokości około 700 m n.p.m., rozpoczyna się nasza przygoda z Babią Górą – najwyższym szczytem tego pasma i prawdziwą królową Beskidów. Szlak ten, oznaczony kolorem czerwonym, od samego początku wiedzie przez urokliwe polany i lasy, oferując stopniowo coraz piękniejsze widoki. To doskonała propozycja dla osób o średnim doświadczeniu, które chcą zmierzyć się z wymagającą, ale niezwykle satysfakcjonującą trasą. Pamiętaj, że mimo iż długość szlaku wynosi 12,8 km, to przewyższenie rzędu 0 m w opisie jest mylące – w rzeczywistości musisz pokonać około 800 metrów różnicy wzniesień, co czyni tę wędrówkę prawdziwym wyzwaniem kondycyjnym.

Pierwszy odcinek trasy wiedzie przez las mieszany, gdzie dominują buki, jodły i świerki. Spacer po leśnym dnie, wśród paproci i mchów, to prawdziwa uczta dla zmysłów. Powietrze jest tu rześkie i nasycone zapachem wilgotnej ziemi oraz igliwia. Po około 30-40 minutach marszu docieramy do Polany Markowe Szczawiny – jednego z najważniejszych punktów na tej trasie. To rozległa, otwarta przestrzeń, z której roztacza się już pierwszy, zapierający dech w piersiach widok na masyw Babiej Góry. To idealne miejsce na krótki odpoczynek, uzupełnienie płynów i zrobienie pierwszych pamiątkowych zdjęć. Przy polanie znajduje się również schronisko PTTK Markowe Szczawiny, które jest doskonałą bazą wypadową i miejscem, gdzie można skosztować regionalnych specjałów.

Ze schroniska szlak zaczyna piąć się stromo w górę, wchodząc w górny regiel świerkowy. To najtrudniejszy technicznie odcinek całej trasy. Ścieżka jest wąska, kamienista i miejscami bardzo stroma, wymagająca dobrej kondycji i odpowiedniego obuwia. Wspinając się, mijamy charakterystyczne rumowiska skalne i pojedyncze, omszałe głazy, które są pamiątką po dawnych procesach glacjalnych. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na zmieniającą się roślinność – im wyżej, tym więcej kosodrzewiny i typowo górskich gatunków, takich jak sasanka alpejska czy goryczka trojeściowa. To prawdziwy raj dla miłośników botaniki i fotografii przyrodniczej.

Po pokonaniu najstromszej partii, szlak wyprowadza nas na Górny Płaj – szeroką, trawiastą ścieżkę biegnącą wzdłuż północnych stoków masywu. To miejsce, gdzie oddech wreszcie może się uspokoić, a wzrok może swobodnie wędrować po panoramie Beskidów. Stąd rozpościera się widok na Pasmo Policy, Gorce i, przy dobrej pogodzie, nawet na Tatry. Górny Płaj to także strefa, w której często można spotkać świstaki – charakterystyczne dla Babiej Góry gryzonie, które gwiżdżąc ostrzegają się nawzajem przed niebezpieczeństwem. To jedno z najbardziej magicznych miejsc na całym szlaku.

Ostatni odcinek przed szczytem to przejście przez Diablak – najwyższy wierzchołek Babiej Góry (1725 m n.p.m.). Droga wiedzie przez gołoborze, czyli rozległe rumowisko skalne, które jest wizytówką tego masywu. To wymagający fragment, wymagający ostrożności, szczególnie przy wilgotnej pogodzie, gdy kamienie stają się śliskie. Jednak wysiłek zostaje wynagrodzony w momencie, gdy stajemy na szczycie. Widok z Babiej Góry jest jednym z najpiękniejszych w całej Polsce – w pogodny dzień widać stąd Kraków, Śląsk, a nawet Sudety. To prawdziwa nagroda dla każdego turysty.

Ze szczytu schodzimy tą samą trasą, co jest najbezpieczniejszym i najbardziej popularnym rozwiązaniem. Zejście, choć mniej obciążające kondycyjnie, wymaga dużej uwagi, szczególnie na stromych i kamienistych odcinkach. Warto zaopatrzyć się w kijki trekkingowe, które odciążą stawy kolanowe i zwiększą stabilność. Podczas powrotu warto zatrzymać się ponownie na Polanie Markowe Szczawiny, by odpocząć i uzupełnić kalorie przed ostatnim etapem wędrówki. Cała trasa zajmuje średnio od 5 do 7 godzin, w zależności od tempa i liczby przerw.

Przyroda na tym szlaku jest niezwykle bogata i zróżnicowana. Oprócz wspomnianych świstaków, można tu spotkać jelenie, sarny, a nawet niedźwiedzie – choć te ostatnie są bardzo płochliwe i rzadko widywane. W lesie żyją także głuszce i cietrzewie, a nad polanami krążą myszołowy i jastrzębie. Roślinność jest typowa dla piętra regla górnego i piętra kosodrzewiny, a na samym szczycie dominują mchy i porosty, które potrafią przetrwać w ekstremalnych warunkach pogodowych. Babia Góra to także obszar Babiogórskiego Parku Narodowego, co oznacza, że poruszanie się jest dozwolone wyłącznie wyznaczonymi szlakami.

Praktyczne porady dla turystów: przed wyruszeniem sprawdź prognozę pogody – Babia Góra słynie z gwałtownych zmian atmosferycznych. Nawet latem zabierz ze sobą ciepłą kurtkę i przeciwdeszczową pelerynę. Obuwie musi mieć sztywną podeszwę i dobrą przyczepność – idealne będą buty trekkingowe wysokie. Nie zapomnij o zapasie wody (minimum 2 litry na osobę) i wysokokalorycznych przekąskach. Na szlaku nie ma źródeł wody pitnej, więc wszystko trzeba nieść ze sobą. W schronisku Markowe Szczawiny można kupić jedzenie i napoje, ale ceny są wyższe niż w sklepie. Pamiętaj też o ochronie przeciwsłonecznej – na odsłoniętych partiach słońce potrafi być bardzo mocne. Na koniec – zostaw po sobie tylko ślady stóp, a zabierz ze sobą wszystkie śmieci. Szanuj przyrodę, by inni mogli cieszyć się tym pięknym miejscem.