Nowa Wieś Poznańska – Spławie

description route

Wyruszając z Nowej Wsi Poznańskiej, wkraczamy na jeden z najbardziej malowniczych, płaskich szlaków w okolicach Poznania. Trasa o długości 6,8 km i zerowym przewyższeniu to idealna propozycja dla rodzin z dziećmi, początkujących turystów pieszych oraz miłośników nordic walking. Choć szlak nie wymaga przygotowania kondycyjnego, jego stopień trudności określam jako średni ze względu na konieczność poruszania się po nieutwardzonych ścieżkach, które po opadach deszczu mogą być błotniste. To jednak dodaje mu autentycznego charakteru i pozwala w pełni zanurzyć się w krajobrazie Wielkopolski.

Szlak wiedzie głównie przez tereny rolnicze i podmokłe łąki, które są ostoją ptactwa wodnego i błotnego. Wiosną i latem można tu spotkać czaple siwe, łabędzie nieme oraz liczne kaczki krzyżówki. Ze względu na bliskość Warty, teren jest wyjątkowo wilgotny, co sprzyja rozwojowi bujnej roślinności – wzdłuż ścieżek dominują wierzby, olchy oraz trzciny. To prawdziwy raj dla ornitologów i fotografów przyrody, którzy mogą podziwiać ptaki w ich naturalnym środowisku, często oddalonym zaledwie o kilka metrów od szlaku.

Trasa rozpoczyna się w Nowej Wsi Poznańskiej, niewielkiej miejscowości położonej na południowo-wschodnich obrzeżach Poznania. Pierwsze kilometry prowadzą przez tereny zabudowane, które szybko ustępują miejsca otwartym przestrzeniom. Minąwszy ostatnie domy, wkraczamy na polną drogę otoczoną polami uprawnymi. To typowy krajobraz rolniczy, gdzie w sezonie letnim falują łany zbóż, a jesienią dominują barwy złotej słomy i brązowej ziemi. Spokój i cisza przerywane są jedynie szumem wiatru i odgłosami maszyn rolniczych.

Po około 2 kilometrach docieramy do charakterystycznego punktu – mostku na Kanale Młyńskim. To wąska, metalowa konstrukcja, która stanowi doskonałe miejsce na krótki odpoczynek i zrobienie zdjęć. Kanał, będący odnogą Warty, płynie leniwie, a jego brzegi porastają gęste zarośla. To właśnie tutaj najłatwiej zaobserwować ptactwo wodne, a także ślady bobrów, które licznie zamieszkują te tereny. Uwaga – mostek może być śliski po deszczu, dlatego zalecam ostrożność.

Kolejny odcinek szlaku wiedzie przez podmokłe łąki i pastwiska. To najpiękniejsza część trasy, która latem zachwyca feerią barw dzikich kwiatów – jaskrów, koniczyn i niezapominajek. W powietrzu unosi się intensywny zapach mokrej ziemi i ziół. Należy jednak pamiętać o odpowiednim obuwiu – wodoodporne buty trekkingowe to podstawa, ponieważ ścieżka miejscami jest błotnista i grząska. W okresie wiosennym i jesiennym warto założyć spodnie przeciwdeszczowe, by uniknąć przemoczenia.

W połowie trasy, około 3,5 kilometra od startu, natkniemy się na drewnianą wiatę turystyczną. To idealne miejsce na dłuższy postój, piknik czy uzupełnienie płynów. Wiata jest zadbana i wyposażona w ławki oraz stół, a wokół niej znajduje się kilka ławek. To również doskonały punkt widokowy na rozległe łąki, które o zmierzchu przybierają złociste barwy. Polecam zabrać ze sobą termos z herbatą i kanapki – cisza i spokój tego miejsca sprzyjają relaksowi.

Ostatnie 2 kilometry szlaku prowadzą przez las łęgowy w okolicach Spławia. To gęsty, cienisty las o charakterze naturalnym, gdzie dominują olchy, jesiony i wiązy. W runie leśnym można spotkać paprocie, mchy oraz grzyby, zwłaszcza jesienią. Ścieżka jest tu węższa i bardziej kręta, co dodaje uroku wędrówce. To również ostatnia szansa na obserwację dzikiej przyrody – często spotyka się tu sarny, lisy, a nawet dziki, dlatego zachowajmy ciszę i ostrożność.

Szlak kończy się w Spławiu, małej, urokliwej wsi o bogatej historii. To doskonałe miejsce na zakończenie wędrówki – można tu odpocząć na ławce przy przystanku autobusowym lub skorzystać z lokalnego sklepu spożywczego. Dla zmotoryzowanych polecam pozostawienie samochodu na parkingu w Nowej Wsi Poznańskiej i skorzystanie z komunikacji miejskiej w drodze powrotnej. Pamiętajcie, że szlak jest oznaczony żółtymi znakami, ale w kilku miejscach może być słabo widoczny – warto mieć przy sobie mapę lub aplikację GPS. To trasa, która udowadnia, że piękno przyrody można znaleźć tuż za miastem, bez konieczności zdobywania górskich szczytów.