Radom (Dworzec PKP) - Wierzbica - Grzybowa Góra

Opis trasy

Radom (Dworzec PKP) – Wierzbica – Grzybowa Góra to 35-kilometrowa pętla rowerowa, która łączy w sobie podmiejskie krajobrazy, leśne odcinki i wiejskie przestrzenie. Trasa prowadzi przez tereny powiatu radomskiego, oferując urozmaicone warunki terenowe – od asfaltowych dróg po bardziej wymagające fragmenty szutrowe i polne. Dzięki zamkniętej formie pętli, wędrówkę można rozpocząć i zakończyć w tym samym punkcie, co ułatwia logistykę. Szlak oznakowany kolorem czarnym, co w systemie PTTK oznacza trasę specjalną lub uzupełniającą, często o lokalnym znaczeniu. W tym przypadku znakowanie czarne wskazuje na trasę dedykowaną konkretnej społeczności – należy do sieci R-46s, zarządzanej przez Lokalną Grupę Działania „Wspólny Trakt”. To oznaczenie podkreśla, że szlak powstał z myślą o promocji regionu i aktywnym wypoczynku mieszkańców. Trasa ma charakter średnio trudny, co oznacza, że nie jest przeznaczona dla początkujących rowerzystów, ale nie wymaga też ekstremalnych umiejętności. Na długości 35,4 km można spodziewać się lokalnych podjazdów, zwłaszcza w okolicach Grzybowej Góry, oraz odcinków o gorszej nawierzchni. Rower górski lub crossowy będzie najlepszym wyborem. Start przy Dworcu PKP w Radomiu ułatwia dojazd pociągiem – to dobra opcja dla osób, które chcą zostawić samochód w domu. Z centrum Radomia trasa kieruje się na południowy wschód, stopniowo opuszczając miejską zabudowę. Pierwsze kilometry prowadzą przez osiedla i tereny poprzemysłowe, ale szybko zmieniają się w bardziej zielone otoczenie. W okolicach Wierzbicy szlak wiedzie przez tereny rolnicze i niewielkie lasy. To typowo nizinny krajobraz Mazowsza, z polami, łąkami i przydrożnymi kapliczkami. W samej Wierzbicy można zrobić krótki postój – miejscowość oferuje podstawowe zaplecze gastronomiczne i sklepy. Kluczowym punktem trasy jest Grzybowa Góra – rezerwat przyrody znany z unikalnych form skalnych i lasów bukowych. To najwyższe wzniesienie w okolicy, choć przewyższenie nie jest duże. Odcinek wokół rezerwatu może być najbardziej wymagający technicznie, z korzeniami i kamieniami na ścieżkach. Warto zachować ostrożność, zwłaszcza po deszczu. Powrót do Radomia prowadzi inną drogą, co pozwala uniknąć monotonii. Końcowe kilometry to stopniowe wracanie do strefy podmiejskiej, z możliwością podziwiania widoków na miasto. Całość można pokonać w 3–5 godzin, w zależności od tempa i liczby przerw. Szlak nie jest zatłoczony, co sprzyja spokojnej jeździe i obcowaniu z naturą.