Szlak Ariański

Opis trasy

Szlak Ariański to piesza trasa o długości 64 kilometrów, prowadząca przez malownicze tereny województwa lubelskiego. Szlak ma formę pętli, co oznacza, że start i meta znajdują się w tym samym punkcie – w Skierbieszowie. Trasa przeznaczona jest dla osób o średnim poziomie zaawansowania, wymaga dobrej kondycji i podstawowego przygotowania na kilkunastogodzinną wędrówkę. Szlak oznakowany kolorem żółtym, co w systemie PTTK oznacza trasę łącznikową lub lokalną. Oznaczenie to ma postać żółto-biało-żółtego prostokąta, a jego numer ewidencyjny to LU-5539-y. Operatorem szlaku jest PTTK Lublin, który dba o utrzymanie i czytelność znaków na całej długości trasy. Trasa wiedzie przez zróżnicowany krajobraz: od pól i łąk, przez lasy, po tereny podmokłe i wiejskie osady. Wędrówka rozpoczyna się w Skierbieszowie, a następnie prowadzi przez miejscowości takie jak Pawłów, Krętowiny, Majdan Stajne, Rejowiec Fabryczny i Rejowiec Osada. Dalej szlak kieruje się w stronę Kolonii Hruszów i Wieży Ariańskiej, która jest jednym z charakterystycznych punktów orientacyjnych. Kolejne etapy to Krynica, Krupe, Siennica Nadolna oraz Krasnystaw – największe miasto na trasie. Po opuszczeniu Krasnegostawu szlak wchodzi w lasy: Olejarek i Las Surhowski, co stanowi przyjemną zmianę krajobrazu i okazję do odpoczynku w cieniu drzew. Następnie trasa prowadzi przez Kolonię Surhów, Surhów i Majdan Surhowski. Ostatnie kilometry to przejście przez Anielpol, Zawodę i powrót do punktu startowego w Skierbieszowie. Całość to około 64 kilometry, które przy średnim tempie 3-4 km/h zajmują około 16-20 godzin czystego marszu. Ze względu na długość trasy zaleca się podzielenie jej na dwa dni z noclegiem w okolicy Krasnegostawu lub Rejowca. Szlak Ariański to propozycja dla osób, które chcą poznać mniej znane, ale urokliwe zakątki Lubelszczyzny. Trasa nie prowadzi przez góry, ale wymaga uwagi ze względu na zmienne podłoże – od asfaltu, przez drogi gruntowe, po leśne ścieżki. Warto zabrać zapas wody i prowiantu, ponieważ na dłuższych odcinkach może brakować punktów gastronomicznych. Podsumowując, jest to dobrze oznakowany, średnio trudny szlak pieszy, idealny na weekendową wyprawę z plecakiem. Dzięki formie pętli nie trzeba martwić się o powrót – start i meta są w tym samym miejscu, co ułatwia logistykę wyjazdu.