Szlak Biesów i Strzyg

Opis trasy

Szlak Biesów i Strzyg to propozycja dla tych, którzy pragną połączyć umiarkowany wysiłek fizyczny z głębokim zanurzeniem w dzikiej, surowej przyrodzie. Trasa o długości 23,01 km, przebiegająca bez znaczących przewyższeń, jest idealnym wyborem dla średnio zaawansowanych piechurów, którzy cenią sobie długie, wielogodzinne wędrówki bez ekstremalnych wyzwań. Szlak wiedzie przez malownicze tereny, gdzie dominują gęste bory mieszane, polany porośnięte wrzosem oraz tajemnicze bagna. To nie jest typowy górski szlak – to raczej podróż przez krainę ciszy, gdzie czas płynie wolniej, a jedynymi towarzyszami są szum wiatru w koronach sosen i odgłosy leśnej zwierzyny. Trasa ma charakter pętli, co ułatwia logistykę i pozwala na powrót do punktu startowego bez konieczności organizowania transportu. Całość można pokonać w ciągu jednego, ale intensywnego dnia, choć dla prawdziwych pasjonatów polecam rozłożenie wędrówki na dwa dni z noclegiem w jednym z leśnych schronisk.

Wędrówkę rozpoczynamy w niewielkiej, urokliwej miejscowości Biesów, skąd szlak od razu prowadzi nas w głąb lasu. Pierwsze kilometry to spacer szeroką, leśną drogą, która stopniowo zwęża się, przechodząc w wąskie, wijące się ścieżki. Charakterystycznym punktem na tym odcinku jest Stary Kamieniołom – pozostałość po XIX-wiecznej eksploatacji piaskowca. Miejsce to zachwyca surowym pięknem: pionowe ściany porośnięte mchem i paprociami, a u podnóża niewielkie oczko wodne o szmaragdowej barwie. To idealne miejsce na krótki odpoczynek i pierwsze zdjęcia. Zwracam uwagę na stabilność podłoża – wokół kamieniołomu bywa ślisko, szczególnie po deszczu. Po minięciu tego punktu szlak zagłębia się w Bór Biesowski, gdzie dominują potężne sosny i świerki, tworząc naturalny, zielony tunel. W powietrzu unosi się intensywny zapach żywicy i wilgotnej ściółki, a promienie słońca przedzierają się przez gęste korony, malując na ziemi złociste plamy.

Kolejny, niezwykle malowniczy fragment trasy to Łąki Strzyg. Po opuszczeniu gęstego boru, szlak wyprowadza nas na rozległą, otwartą przestrzeń, gdzie krajobraz zmienia się diametralnie. To mozaika podmokłych łąk, torfowisk i niewielkich, meandrujących strumieni. Wiosną i latem łąki te pokrywają się kobiercem kwitnących storczyków, kaczeńców i niezapominajek, tworząc feerię barw. To również raj dla ornitologów – z łatwością można tu zaobserwować żurawie, czaple siwe, a nawet bieliki krążące nad głowami. Poruszanie się po łąkach wymaga jednak ostrożności – ścieżka bywa błotnista i podmokła, dlatego niezbędne są solidne, wodoodporne buty. W centralnej części łąk znajduje się Drewniana Kładka, która umożliwia bezpieczne przejście nad najbardziej bagnistym odcinkiem. To punkt obowiązkowy do fotografii, szczególnie o poranku, gdy mgła unosi się nad torfowiskami, nadając krajobrazowi mistyczny, niemal bajkowy charakter.

Po przekroczeniu łąk szlak ponownie wchodzi w las, tym razem w Puszczykowskie Bory. Ten odcinek jest bardziej zróżnicowany – ścieżka prowadzi raz w górę, raz w dół, choć różnice wysokości są minimalne. To tutaj znajduje się jeden z najciekawszych punktów trasy: Głaz Strzygi. To ogromny, samotny głaz narzutowy, o obwodzie przekraczającym 10 metrów, który według lokalnych legend jest miejscem odpoczynku leśnych strzyg – demonicznych istot z wierzeń słowiańskich. Głaz jest częściowo pokryty mchem i porostami, a wokół niego rosną stare, sękate dęby, co potęguje atmosferę tajemniczości. Warto zatrzymać się tu na dłuższą chwilę, by wsłuchać się w ciszę i poczuć niezwykłą energię tego miejsca. Dla bardziej odważnych – legenda głosi, że jeśli o północy okrąży się głaz trzykrotnie, można usłyszeć szepty strzyg. Oczywiście, pozostawiam to do weryfikacji podczas samodzielnej wędrówki.

Przyroda na szlaku jest wyjątkowo bogata i różnorodna. W borach dominują drzewa iglaste, ale w wilgotniejszych obniżeniach terenu pojawiają się olsze, brzozy i jarzębiny. Runo leśne to prawdziwa skarbnica: wiosną i latem zakwitają konwalie, borówki czarne, a na bardziej suchych stanowiskach – wrzosy, które we wrześniu tworzą fioletowe dywany. Ze zwierząt najczęściej spotykane są sarny, dziki i lisy, ale przy odrobinie szczęścia można natknąć się na łosia, który upodobał sobie okolice bagien. W koronach drzew nieustannie słychać śpiew ptaków – od kukułek, przez drozdy śpiewaki, po dzięcioły czarne, których charakterystyczny, donośny bęben odbija się echem po lesie. Wieczorem, gdy zapada zmrok, szlak ożywa za sprawą nietoperzy, które wylatują z dziupli starych drzew, polując na owady. To prawdziwy raj dla miłośników przyrody i fotografów, którzy chcą uchwycić dziką, nieskażoną cywilizacją naturę.

Stopień trudności szlaku określam jako średni, co wynika przede wszystkim z jego długości (23 km) oraz zmiennych warunków terenowych. Mimo braku przewyższeń, trasa wymaga dobrej kondycji fizycznej i wytrzymałości, ponieważ wiele odcinków wiedzie po miękkim, piaszczystym lub błotnistym podłożu, co dodatkowo obciąża nogi. Dla osób przyzwyczajonych do chodzenia po górach, szlak nie będzie stanowił większego wyzwania, ale dla początkujących piechurów może być poważnym testem wytrzymałości. Kluczowe znaczenie ma odpowiednie przygotowanie: konieczne są buty trekkingowe z dobrą przyczepnością i usztywnieniem kostki, ponieważ na podmokłych łąkach i leśnych duktach łatwo o skręcenie stawu skokowego. Polecam również zabranie kijków trekkingowych, które odciążą stawy podczas długiego marszu i pomogą utrzymać równowagę na nierównym terenie.

Porady praktyczne dla turystów: planując wędrówkę, należy zabrać ze sobą minimum 2 litry wody na osobę, ponieważ na trasie nie ma źródeł ani punktów z wodą pitną. Warto również zaopatrzyć się w wysokokaloryczne przekąski, takie jak orzechy, batony energetyczne czy suszone owoce, które dostarczą energii na długie godziny marszu. Mimo że szlak jest dobrze oznakowany, zalecam pobranie mapy w formacie GPX na telefon lub GPS, ponieważ w gęstych borach sygnał komórkowy bywa zawodny. Ubranie powinno być warstwowe – nawet latem w lesie może być chłodno, a po deszczu temperatura spada. Nie zapomnij o kremie z filtrem i nakryciu głowy, ponieważ na otwartych łąkach słońce daje się we znaki. Dla osób planujących nocleg, polecam skorzystanie z Schroniska Leśnego „Pod Strzygą”, które znajduje się mniej więcej w połowie trasy – oferuje podstawowe warunki: prycze, kuchnię polową i bieżącą wodę. Rezerwacja z wyprzedzeniem jest wskazana, szczególnie w sezonie letnim.

Podsumowując, Szlak Biesów i Strzyg to nie tylko wędrówka, ale prawdziwa przygoda w sercu dzikiej przyrody. To szlak dla tych, którzy szukają ciszy, spokoju i kontaktu z naturą z dala od tłumów i komercyjnych atrakcji. Każdy kilometr tej trasy odkrywa przed nami nowe, niezwykłe krajobrazy – od tajemniczych kamieniołomów, przez bajkowe łąki, po mroczne bory. To idealna propozycja na weekendowy wypad z rodziną lub grupą przyjaciół, pod warunkiem, że wszyscy są odpowiednio przygotowani fizycznie. Zachęcam do zabrania ze sobą lornetki i aparatu, by uchwycić ulotne piękno tego miejsca. Pamiętajcie jednak, że jesteśmy tu gośćmi – szanujmy przyrodę, nie zostawiajmy śmieci i cieszmy się każdą chwilą spędzoną na tym niezwykłym szlaku. Do zobaczenia na trasie!