Po suchym i mokrym Lądzie

Opis trasy

Wyruszamy na niezwykłą wędrówkę szlakiem „Po suchym i mokrym Lądzie”, który pomimo swojej symbolicznej nazwy i zerowego przewyższenia oferuje prawdziwą lekcję geografii i przyrody. Trasa o długości 4,81 km prowadzi przez tereny, które w przeszłości były dnem morskim – dziś stanowią unikalny rezerwat geologiczny i botaniczny. To idealna propozycja dla rodzin z dziećmi, początkujących turystów oraz wszystkich, którzy chcą poznać historię Ziemi zapisaną w skałach i mchach.

Szlak rozpoczyna się przy parkingu leśnym w miejscowości Ląd, skąd kierujemy się na północny wschód, wchodząc w głąb sosnowego boru. Początkowy odcinek wiedzie szeroką, piaszczystą drogą, która szybko zmienia się w wąską ścieżkę wijącą się między starymi wydmami. To właśnie te piaszczyste wzniesienia – pozostałości po dawnych plażach – stanowią pierwszy element „suchego lądu”. Co kilkadziesiąt metrów natkniemy się na tablice informacyjne opisujące procesy eoliczne i sedymentacyjne, które ukształtowały ten krajobraz.

Po około 1,5 km docieramy do punktu widokowego „Mokre Łąki”, gdzie trasa nagle zmienia charakter. Z piaszczystego, suchego podłoża przechodzimy na drewniane kładki, które prowadzą przez podmokłe łąki i torfowiska. To właśnie tutaj zaczyna się „mokry ląd” – obszar o wysokim poziomie wód gruntowych, gdzie dominują turzyce, wełnianki i rzadkie gatunki mchów torfowców. W wilgotnych zagłębieniach można dostrzec ślady bobrów, a wiosną i latem usłyszeć chóry żab i ptaków wodnych.

Stopień trudności szlaku określam jako średni, głównie ze względu na zmienne podłoże i konieczność zachowania ostrożności na drewnianych kładkach, które po deszczu mogą być śliskie. Choć przewyższenie wynosi 0 metrów, trasa wymaga dobrej kondycji ze względu na długość i miejscami piaszczyste, grząskie odcinki. Dla osób z problemami ruchowymi polecam skorzystanie z laski trekkingowej – szczególnie na odcinku podmokłym.

Charakterystycznym punktem na trasie jest „Staw Bobrów” – naturalne oczko wodne otoczone starymi wierzbami, gdzie często można zobaczyć ślady żerowania tych zwierząt. To doskonałe miejsce na krótki odpoczynek i obserwację przyrody. W pobliżu znajduje się również rekonstrukcja prastarej osady rybackiej, która przybliża historię osadnictwa na tych terenach. Warto zabrać lornetkę – żyje tu wiele gatunków ptaków, w tym czaple siwe i bąki.

Przyroda na szlaku zachwyca różnorodnością. W suchych, piaszczystych partiach dominują sosny i jałowce, a w runie leśnym znajdziemy m.in. mącznicę lekarską i wrzosy. Na mokradłach królują olchy, brzozy i krzewy wierzby, a wśród roślinności zielnej – kosaciec żółty, tojeść pospolita i storczyki (pod ochroną!). To prawdziwy raj dla botaników i miłośników makrofotografii. Pamiętajmy jednak, aby nie zrywać roślin i nie płoszyć zwierząt.

Na zakończenie trasy, po pokonaniu ostatnich 500 metrów, wracamy do punktu startowego mijając „Głaz Narzutowy” – potężny, kilkutonowy kamień przyniesiony przez lodowiec, który stanowi symboliczny pomnik przyrody nieożywionej. To doskonałe miejsce na pamiątkowe zdjęcie i refleksję nad potęgą sił natury. Cała wędrówka zajmuje około 2–2,5 godziny, w zależności od tempa i liczby postojów.

Praktyczne porady: Zabierz wodę i przekąski – na trasie nie ma punktów gastronomicznych. Obuwie powinno być wodoodporne i z dobrą podeszwą, zwłaszcza przy przejściu przez mokradła. W sezonie wiosenno-letnim obowiązkowy jest repelent przeciw komarom i kleszczom. Szlak jest dobrze oznakowany, ale warto mieć przy sobie mapę lub aplikację z GPS. Pamiętajmy o zasadzie „nie zostawiaj śladu” – zabierajmy śmieci ze sobą. Trasa dostępna jest przez cały rok, ale najpiękniej prezentuje się w maju (kwitnące storczyki) i październiku (złote barwy liści).