przeł. Wyżniańska - Magura Stuposiańska

Opis trasy

Przełęcz Wyżniańska – Magura Stuposiańska to jeden z najbardziej malowniczych i dziewiczych szlaków w polskich Bieszczadach. Trasa o długości 7,11 km, prowadząca przez połoniny i lasy, oferuje niezapomniane widoki oraz kontakt z dziką przyrodą. Mimo że przewyższenie wynosi 0 m, co sugeruje płaski teren, w rzeczywistości szlak wiedzie przez łagodne wzniesienia i obniżenia, a jego średni stopień trudności wynika z długości oraz zmiennych warunków atmosferycznych. To idealna propozycja dla turystów pragnących uciec od zgiełku i zanurzyć się w bieszczadzkim krajobrazie.

Wędrówkę rozpoczynamy na Przełęczy Wyżniańskiej, która jest ważnym węzłem szlaków w tej części Bieszczadów. Stąd, kierując się w stronę Magury Stuposiańskiej, wkraczamy w las bukowo-jodłowy, który stopniowo przerzedza się, ustępując miejsca rozległym połoninom. Szlak jest dobrze oznakowany, ale miejscami może być błotnisty, szczególnie po opadach deszczu. Już od początku trasy towarzyszy nam śpiew ptaków i szum wiatru, a w oddali majaczą sylwetki innych bieszczadzkich szczytów.

Po około 2 km las zaczyna się przerzedzać, a przed nami otwiera się pierwsza połonina. To charakterystyczny element bieszczadzkiego krajobrazu – bezleśne, trawiaste przestrzenie, które powstały w wyniku działalności pasterskiej. Widoki stąd są imponujące: na południu widać pasmo graniczne, a na północy – dolinę Sanu. Wiosną i latem połoniny pokrywają się kobiercami krokusów, zawilców i innych górskich kwiatów, co czyni wędrówkę jeszcze bardziej atrakcyjną.

Kolejnym punktem jest przejście przez wąski przesmyk leśny, który łączy dwie połoniny. To miejsce wymaga szczególnej uwagi, ponieważ szlak jest tu wąski, a korzenie drzew wystają z ziemi. Po minięciu tego odcinka wchodzimy na drugą, bardziej rozległą połoninę, z której rozpościera się panorama na całe Bieszczady Wschodnie. W pogodne dni można dostrzec nawet Tatry, a przy dobrej widoczności – ukraińskie szczyty po drugiej stronie granicy.

Magura Stuposiańska (ok. 1050 m n.p.m.) jest kulminacją szlaku. To nie jest typowy szczyt, ale raczej rozległy grzbiet, z którego roztacza się widok na dolinę Sanu oraz na sąsiednie pasma. Na szczycie znajduje się drewniana wiata oraz tablica informacyjna, idealne miejsce na odpoczynek i posiłek. Warto zabrać ze sobą lunetę lub lornetkę, aby podziwiać szczegóły krajobrazu, a także zrobić pamiątkowe zdjęcia.

Przyroda na tym szlaku jest wyjątkowo bogata. W lasach spotkamy jelenie, sarny, dziki, a przy odrobinie szczęścia – nawet rysie lub wilki. Z ptaków warto wymienić orła przedniego, puchacza i sójkę. Na połoninach rosną rzadkie gatunki roślin, takie jak goryczka trojeściowa czy dziewięćsił bezłodygowy. W okresie letnim szczególnie uważajmy na kleszcze i osy, które mogą być uciążliwe.

Porady dla turystów: zalecam solidne buty trekkingowe, ponieważ szlak jest kamienisty i miejscami błotnisty. Koniecznie zabierzcie ze sobą mapę, kompas lub GPS – mimo że szlak jest oznakowany, mgła może szybko ograniczyć widoczność. Pamiętajcie o zapasie wody (minimum 1,5 litra na osobę) oraz o ciepłej odzieży, nawet latem – w Bieszczadach pogoda zmienia się gwałtownie. Warto też mieć przy sobie latarkę czołową i apteczkę.

Podsumowując, szlak z Przełęczy Wyżniańskiej na Magurę Stuposiańską to doskonała propozycja dla średnio zaawansowanych turystów, którzy cenią sobie spokój, piękno przyrody i widoki. Trasa nie jest wymagająca fizycznie, ale wymaga dobrego przygotowania i rozwagi. To idealny pomysł na jednodniową wycieczkę, która na długo pozostanie w pamięci. Zachęcam do odwiedzenia tego zakątka Bieszczadów – gwarantuję, że nie pożałujecie!