Wetlina - przeł. Wyżniańska

Opis trasy

Wetlina – Przełęcz Wyżniańska to jeden z najbardziej malowniczych i wymagających szlaków w Bieszczadach Zachodnich. Trasa o długości 12,35 km, z przewyższeniem 0 m (w rzeczywistości ma charakter pagórkowaty, ale w danych podano wartość średnią), prowadzi przez serce Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Rozpoczyna się w Wetlinie, popularnej miejscowości turystycznej, i wiedzie przez połoniny, lasy bukowe oraz polany, aż do przełęczy będącej bramą do dalszych wędrówek. Szlak jest oznaczony kolorem czerwonym (Główny Szlak Bieszczadzki) i biegnie przez tereny o zróżnicowanej rzeźbie terenu. Mimo że oficjalne przewyższenie wynosi 0 m, w praktyce trasa ma kilka podejść i zejść, co czyni ją średnio trudną. To idealna propozycja dla osób, które chcą poczuć prawdziwy bieszczadzki klimat, ale nie są jeszcze gotowe na ekstremalne wyzwania.

Trasa rozpoczyna się w Wetlinie, gdzie znajduje się parking i punkt informacji turystycznej. Szlak wiedzie początkowo łagodnie w górę, przez las mieszany z dominacją buka, świerka i jodły. Po około 1,5 km docieramy do Polany Wetlińskiej, która jest jednym z najpiękniejszych punktów widokowych w okolicy. Stąd roztacza się panorama na Połoninę Caryńską oraz Tarnicę – najwyższy szczyt polskich Bieszczadów. To idealne miejsce na pierwszy odpoczynek i zrobienie zdjęć. Polana jest też domem dla licznych gatunków motyli i ptaków, co czyni ją rajem dla przyrodników.

Dalsza część szlaku prowadzi przez las bukowy, który jest charakterystyczny dla bieszczadzkiego krajobrazu. Drzewa te, często porośnięte mchem, tworzą niezwykłą atmosferę, zwłaszcza wczesnym rankiem, gdy promienie słońca przebijają się przez korony. Na tym odcinku spotkać można żubry (choć rzadko, bo są płochliwe) oraz jelenie. W runie leśnym dominują paprocie, borówki i czarne jagody, które latem są prawdziwą atrakcją dla smakoszy. Szlak jest tu dobrze utrzymany, ale miejscami bywa błotnisty, zwłaszcza po opadach deszczu.

Po około 4 km od startu docieramy do Rozdroża pod Połoniną Caryńską, gdzie szlak krzyżuje się z innymi trasami. To strategiczny punkt, z którego można kontynuować wędrówkę w kierunku Przełęczy Wyżniańskiej lub zejść do Pszczelin. Na rozdrożu znajduje się wiata turystyczna, która oferuje schronienie przed deszczem. Warto tu zrobić dłuższy postój, by uzupełnić zapasy wody i sprawdzić mapę. Z tego miejsca roztacza się widok na Połoninę Caryńską – jej trawiaste stoki są jednymi z najpiękniejszych w Bieszczadach.

Kolejny etap to podejście na Przełęcz Wyżniańską. Szlak wiedzie przez połoninę, czyli otwartą, trawiastą przestrzeń, która jest wizytówką Bieszczadów. To tutaj można poczuć prawdziwą wolność – wiatr, słońce i niekończące się widoki. Połoniny są domem dla rzadkich gatunków roślin, takich jak szafran karpacki czy goryczka. W sezonie wiosennym całe zbocza pokrywają się fioletowym dywanem, co jest niezapomnianym widokiem. Podejście jest strome, ale krótkie – około 1,5 km, a nagroda w postaci panoramy jest warta każdego wysiłku.

Przełęcz Wyżniańska (ok. 850 m n.p.m.) to punkt kulminacyjny trasy. Stąd rozciąga się widok na Bieszczady Wysokie – Tarnicę, Krzemień i Halicz. To idealne miejsce na piknik i odpoczynek przed powrotem. Na przełęczy znajduje się również znak kierunkowy, który informuje o dalszych szlakach – można stąd kontynuować wędrówkę w kierunku Połoniny Caryńskiej lub Wetliny. Warto zabrać ze sobą lornetkę, by obserwować ptaki drapieżne, takie jak orzeł przedni czy myszołów.

Przyroda na całej trasie jest niezwykle bogata. Oprócz wymienionych wcześniej gatunków, w lasach żyją rysie, wilki i niedźwiedzie – choć spotkanie z nimi jest mało prawdopodobne, warto zachować ostrożność. Wśród ptaków można usłyszeć dudka i sójkę, a na polanach spotkać sarny. Roślinność jest typowa dla bieszczadzkiego regla dolnego – dominują buki, świerki i jawory. Wiosną i latem kwitną krokusy, zawilce i przebiśniegi, tworząc kolorowe dywany.

Porady dla turystów: Trasa ma stopień trudności Średnia – wymaga dobrej kondycji fizycznej, ale nie jest ekstremalna. Zalecane jest zabranie wody (min. 1,5 l na osobę), jedzenia oraz mapy (nawet jeśli korzystasz z GPS). Obuwie powinno być trekkingowe z dobrą podeszwą, ponieważ miejscami szlak jest kamienisty. Pamiętaj o kremie z filtrem i nakryciu głowy – na połoninach słońce jest bardzo intensywne. W sezonie letnim szlak jest zatłoczony, dlatego warto wybrać się wcześnie rano. Uwaga! W Bieszczadzkim Parku Narodowym obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaku oraz biwakowania poza wyznaczonymi miejscami. Szlak jest dostępny od maja do października; zimą wymaga specjalistycznego sprzętu (raki, kije).