Szlakiem Bojowym 28 pułku Strzelców Kaniowskich z Września 1939 r.

Wegbeschreibung

Szlakiem Bojowym 28 pułku Strzelców Kaniowskich z Września 1939 r. to niezwykła podróż w głąb historii, łącząca pasję do trekkingu z hołdem dla bohaterów kampanii wrześniowej. Trasa o długości 15 km, prowadząca przez tereny o zerowym przewyższeniu, jest idealna dla osób poszukujących średnio trudnej wędrówki o dużym ładunku emocjonalnym. Szlak został wytyczony w okolicach Łodzi i Pabianic, gdzie 28 pułk stoczył krwawe walki w obronie Polski. To nie tylko spacer, ale lekcja patriotyzmu, która pozwala zrozumieć dramatyczne wydarzenia z 1939 roku. Wędrówka zajmuje około 4-5 godzin, a jej płaski charakter sprawia, że jest dostępna dla rodzin z dziećmi oraz osób o przeciętnej kondycji. Pamiętaj, aby zabrać ze sobą mapę lub aplikację z GPS-em, ponieważ szlak nie zawsze jest dobrze oznakowany – niektóre odcinki prowadzą przez pola i lasy, gdzie łatwo zbłądzić. Warto też zaopatrzyć się w wygodne buty trekkingowe, ponieważ mimo braku przewyższeń, drogi gruntowe mogą być błotniste po deszczu.

Trasa rozpoczyna się w Pabianicach, przy ulicy Warszawskiej, gdzie znajduje się tablica informacyjna upamiętniająca 28 pułk. Stąd szlak wiedzie na północny zachód, w kierunku wsi Rydzyny. Pierwsze 3 km to spacer przez podmiejskie tereny, gdzie wśród nowoczesnych zabudowań można dostrzec ślady dawnych okopów i stanowisk ogniowych. To właśnie tutaj, 7 września 1939 roku, żołnierze pułku pod dowództwem płk. Władysława Albinowskiego stawili czoła niemieckiej 10. Dywizji Piechoty. Krajobraz jest tu płaski, poprzecinany rowami melioracyjnymi, które w czasie walk stanowiły naturalne przeszkody. Warto zatrzymać się przy pomniku w Rydzynach, gdzie wznosi się głaz z tablicą upamiętniającą poległych. To doskonałe miejsce na krótki odpoczynek i refleksję nad losem żołnierzy, którzy oddali życie za ojczyznę.

Kolejny etap prowadzi przez las w okolicach Dłutowa, gdzie szlak zagłębia się w gęsty bór sosnowy. To jeden z najpiękniejszych fragmentów trasy – ścieżka wije się między drzewami, a w powietrzu unosi się zapach żywicy i wilgotnego mchu. Przyroda jest tu dzika i nieskażona cywilizacją. Można spotkać sarny, dziki, a nawet łosie, które upodobały sobie te tereny. W lesie znajduje się kilka schronów bojowych z 1939 roku, które zachowały się w dobrym stanie. To betonowe bunkry, w których polscy żołnierze bronili się przed przeważającymi siłami wroga. Wspinaczka na nie (mimo braku przewyższeń, wymaga ostrożności) daje poczucie dotknięcia historii. Warto zabrać latarkę, aby zajrzeć do wnętrza – ciemne, wilgotne pomieszczenia robią ogromne wrażenie i pozwalają wyobrazić sobie warunki, w jakich walczyli obrońcy.

Po opuszczeniu lasu szlak wychodzi na otwarte przestrzenie pól uprawnych w okolicy wsi Wola Pabianicka. To najbardziej wymagający odcinek, nie ze względu na trudność techniczną, ale na ekspozycję na słońce i wiatr. Latem temperatura może tu sięgać 30°C, a brak cienia sprawia, że wędrówka staje się męcząca. To właśnie na tych polach rozegrała się jedna z najkrwawszych bitew 28 pułku – 8 września 1939 roku Polacy odparli trzy ataki niemieckie, tracąc wielu żołnierzy. Dziś krajobraz jest spokojny, a jedynymi świadkami tamtych wydarzeń są krzyże i tablice pamiątkowe rozstawione wzdłuż drogi. Warto zatrzymać się przy każdym z nich, by oddać hołd poległym. W oddali widać sylwetkę kościoła w Woli Pabianickiej, który służył jako punkt orientacyjny dla żołnierzy – jego wieża była celem niemieckiego ostrzału artyleryjskiego.

Szlak kieruje się następnie w stronę wsi Srock, gdzie znajduje się cmentarz wojenny z 1939 roku. To miejsce szczególnie poruszające – na niewielkim wzgórzu spoczywa ponad 200 żołnierzy 28 pułku, którzy polegli w okolicznych walkach. Cmentarz jest otoczony starymi lipami, a w centralnym punkcie stoi krzyż z tablicą. To idealne miejsce na dłuższy postój i zadumę. Przyroda wokół jest malownicza – latem kwitną tu dzikie róże i bzy, a śpiew ptaków tworzy atmosferę spokoju. Z cmentarza rozciąga się widok na okoliczne pola i lasy, które były świadkami dramatycznych wydarzeń. Warto zabrać ze sobą znicz, by zapalić go na mogiłach – to gest, który doceni każdy miłośnik historii.

Ostatnie 3 km szlaku to powrót do Pabianic przez rezerwat przyrody „Pabianickie Łąki”. To obszar chroniony, gdzie można podziwiać rzadkie gatunki roślin, takie jak storczyki czy kosaćce. Ścieżka wiedzie wzdłuż rzeki Dobrzynki, która leniwie meandruje przez łąki. To doskonałe miejsce na obserwację ptaków – można tu spotkać czaple, bociany i żurawie. Przyroda kontrastuje z tragiczną historią tego miejsca – podczas walk w 1939 roku łąki były polem bitwy, a dziś są oazą spokoju. Warto zatrzymać się na chwilę, by posłuchać szumu wody i śpiewu ptaków. To idealne zakończenie wędrówki, które pozwala wyciszyć emocje i wrócić do rzeczywistości.

Pod względem trudności szlak oceniam jako średni, mimo braku przewyższeń. Głównym wyzwaniem jest długość (15 km) oraz konieczność poruszania się po nieutwardzonych drogach i polach, które po deszczu stają się błotniste. Dla osób przyzwyczajonych do chodzenia po górach trasa będzie łatwa, ale dla początkujących może być męcząca ze względu na monotonię płaskiego terenu. Polecam zabrać ze sobą co najmniej 1,5 litra wody na osobę, ponieważ na trasie nie ma punktów z wodą pitną. Warto też zaopatrzyć się w prowiant – jedyne miejsce na posiłek to sklep w Rydzynach, ale jego godziny otwarcia mogą być nieprzewidywalne. Mapę szlaku można pobrać ze strony internetowej PTTK lub kupić w punkcie informacji turystycznej w Pabianicach.

Podsumowując, Szlakiem Bojowym 28 pułku Strzelców Kaniowskich z Września 1939 r. to nie tylko wędrówka, ale głęboko poruszająca lekcja historii. Każdy krok przypomina o bohaterstwie polskich żołnierzy, którzy mimo przewagi wroga walczyli do końca. Przyroda, choć piękna, staje się tłem dla dramatycznych wydarzeń sprzed ponad 80 lat. To szlak dla tych, którzy chcą połączyć aktywność fizyczną z refleksją nad losem ojczyzny. Polecam go zarówno doświadczonym turystom, jak i rodzinom z dziećmi, które powinny być jednak przygotowane na długi marsz. Pamiętajcie, aby zachować ciszę i szacunek w miejscach pamięci – to nie tylko wymóg etyczny, ale także sposób na głębsze przeżycie tej niezwykłej podróży w czasie.